Arms Of Love :: ep.21 ผู้มาใหม่..
posted on 19 Oct 2011 10:49 by storybyaoonniez~ มัดดวงใจ.. ด้วยไอรัก ~
21 ผู้มาใหม่..
บอยเดินเข้ามาในบริษัทด้วยความรีบเร่งในเช้าวันจันทร์ เพราะเค้ามาสายแล้ว
แต่พอเค้าเปิดประตู้ห้องทำงานของเค้า เค้าก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นว่าพัดยืนอยู่ตรงประอีกฝั่ง
แล้วดูท่าทางเธอจะตกใจไม่ได้ต่างไปจากเค้าเลย...
“ขอโทษค่ะ!/ขอโทษครับ!”ทั้งคู่พูดออกมาพร้อมกัน ก่อนที่พัดจะทำตาโตใส่เค้า เค้าเลยหัวเราะออกมา
พัดเลยยิ้มเล็กน้อยอย่างเขิน...
“มอร์นิ่งครับพัด..”บอยเอ่ยขึ้นมาเบาๆแล้วยิ้มเมื่อเห็นว่าแก้มของเธอมีสีจัดขึ้นเล็กน้อย...
“มอร์นิ่งอะไรกันคะ นี่มันสายแล้วนะ...”พัดพูดกับบอยแต่ก็แอบบ่นเค้าไปในตัวเรื่องที่เค้ามาสาย..
“ขอโทษครับที่มาสาย.. พอดีเมื่อคืนผมเคลียร์งาน แล้วก็เร่งคิดโปรเจคดึกไปหน่อยน่ะ เลยตื่นสาย..”
บอยอธิบายให้พัดรู้โดยที่พัดยังไม่ได้เอ่ยถามสักคำ.. แต่การที่เค้าบอกเธอ มันทำให้เค้ารู้สึกสบายใจ..
“เพราะพัดหยุดไปรึเปล่าคะ? คุณเลยต้องทำงานหนักกว่าเดิม..”พัดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด..
บอยเลยยิ้ม ก่อนจะเอามือวางบนไหล่ทั้งสองข้างของเธอ ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามองเค้า
“ถ้าคุณโทษตัวเอง.. ผมจะหักเงินเดือนคุณ”บอยพูดนิ่งๆ พัดเลยทำตาโตใส่เค้า
เค้าเลยหัวเราะออกมา ก่อนจะเอามือของเค้าลงจากไหล่เธอ
“นิสัยไม่ดี..”พัดบ่นออกมาเบาๆ แต่บอยก็ยังได้ยินอยู่ดี เค้าเลยยิ้มแล้วชี้หน้าเธอ..
เธอเลยปัดมือเค้าแล้วเดินเลี่ยงเค้าออกไป
“จะไปไหนล่ะครับ? เวลาทำงานแล้วนะ?”
“ไปชงกาแฟมาให้คุณไงคะ”พัดหันมาบอกบอยเมื่อได้ยินเค้าถาม
ก่อนที่เธอจะหันกลับไปแล้วเดินต่อ แต่บอยก็จับข้อมือเธอไว้
ทำให้เธอหยุดเดินแล้วหันมามองเค้าอีกครั้ง
“ขอเป็นชามะนาวอุ่นๆแทนกาแฟดีกว่าครับ.. คุณไม่มาทำงาน
ผมคิดถึงรสชาติชาหวานๆของคุณจะแย่แล้ว..”บอยบอกพัดแล้วยิ้ม.. พัดเลยยิ้มมุมปาก
ก่อนจะดันมือเค้าออกแล้วหันหลังเดินหนีไปเลย บอยเลยส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วยิ้ม..
**************************
ขณะที่นั่งทำงานมาครึ่งค่อนวัน.. พัดก็เห็นว่าบอยนั่งทำงานไปแล้วก็หาวไป
ทำให้เธอรับรู้ได้ว่าเมื่อคืนเค้าคงจะนอนน้อยมาก เธอเลยมองเค้าอย่างห่วง..
เพราะส่วนหนึ่งมันก็เป็นเพราะเธอลางานไปเกือบอาทิตย์ เค้าเลยต้องทำงานหนักกว่าทุกที...
“พัดชา!”เสียงของบอยทำให้พัดสะดุ้ง
ก่อนจะมองเค้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธออย่างตกใจ
“คุณ... มายืนตรงนี้..ได้ยังไง?”พัดถามบอยอย่างอึ้ง
เพราะเมื่อกี้เธอยังเห็นเค้านั่งหาวอยู่ที่โต๊ะอยู่เลย..
“ผมก็เดินมาสิครับ.. ถามอะไรแปลกๆ”บอยตอบก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะพัด
ก่อนจะขำเมื่อเห็นพัดค้อนใส่
“คุณนั่นแหละ เหม่ออะไร.. ผมเดินมาคุณยังไม่รู้เรื่องเลย?”
“ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยแหละค่ะ..”พัดตอบบอย ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย
เพราะเรื่องที่ทำให้เธอเหม่อก็คือเรื่องของเค้านั่นแหละ
แต่เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมเวลาที่เธอคิดถึงเค้าเธอจะต้องคิดให้มันเป็นเรื่องสำคัญตลอด
ทั้งๆที่เค้าก็เป็นเพียงเจ้านายของเธอเท่านั้น...
“เอาปัญหาส่วนตัวมาคิดในเวลางานหรอครับ... มันน่าหักเงินเดือนจริงๆ”
บอยบอกพัดก่อนจะนั่งไขว่ห้าง..
“อะไรๆก็ตัดเงินเดือน.. เผด็จการ!”พัดบ่นออกมาให้บอยได้ยิน ซึ่งมันก็ทำให้บอยหัวเราะออกมา
พัดเลยวางปากกาในมือลงบนโต๊ะอย่างดังแล้วส่งสายตาค้อนๆให้บอย...
“เดี๋ยวเถอะคุณ ว่าเจ้านายต่อหน้าเลยนะ.. เดี๋ยวจะโดนๆ”บอยว่าพัดแล้วชี้หน้าเธอ
เธอเลยย่นจมูกใส่เค้า เค้าเลยยิ้มมุมปากออกมา
เพราะท่าทางของเธอมันน่าเอ็นดูมากในสายตาเค้า...
“ว่าแต่.. คุณมีอะไรรึเปล่าคะ?”พัดเปลี่ยนเรื่อง..
“อ๋อ ผมจะมาชวนคุณไปทานอาหารกลางวันน่ะสิ นี่มันเที่ยงกว่าแล้วนะ...”
บอยบอกพัดก่อนจะเอานิ้วเคาะหน้าปัดนาฬิกาข้อมือของเค้าเบาๆ...
“คุณไปทานก่อนสิคะ.. พัดยังทำงานไม่เสร็จเลย...”
“ไม่ได้ครับ... ต้องทานให้ตรงเวลาสิ เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะหรอก..”
บอยบอกพัดแล้วเอามือปิดแฟ้มตรงหน้าพัดที่เธอกำลังจะเขียนมันต่อ..
พัดเลยมองบอยอย่างอึ้งอีกครั้ง
“เผด็จการ...”พัดบ่นบอยอีกครั้งด้วยคำที่เธอชอบว่าเค้าอยู่เสมอ
ซึ่งมันก็ทำให้เค้ายิ้มออกมาได้เหมือนทุกที..
“ก็รู้อยู่แล้วว่าผมเผด็จการขนาดไหน.. คุณก็ขัดใจผมทุกทีไปเลยนะ มันน่าจับมาตีก้นนัก..”
“พัดไม่ใช่เด็กๆแล้วนะคุณพิษณุ... มาจับตีก้นอะไร น่าเกลียด!”พัดว่าบอยอย่างงอน
บอยเลยขำก่อนจะยืนขึ้น แต่สายตาของเค้าก็ยังมองเธออยู่เหมือนเดิม...
“ลุกสิพัด.. ผมหิวแล้วนะ..”บอยพูดอีกครั้ง พัดเลยมองเค้าอย่างขัดใจ
แต่ก็ยอมเก็บของแล้วลุกขึ้นอย่างโดยดี.. แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร
ประตูห้องทำงานของเค้าแบะเธอก็ถูกเปิดเข้ามา ทำให้ทั้งคู่หันไปมอง
“เห้ย.. ไปกินข้าวกัน ตาลกลับมาแล้วนะ..”โจชะโงกหน้าเข้ามาบอก..
พัดเลยทำตาโตทันทีเมื่อได้ยิน
“พี่ตาลกลับมาแล้วหรอคะ?.. แล้วตอนนี้อยู่ไหนอ่ะ?!”พัดถามโจด้วยน้ำเสียงดีใจอย่างปิดไม่มิด
บอยเลยหัวเราะออกมา เพราะเธอเปลี่ยนอารมณ์ไวมาก.. เธอเลยหันมาค้อนใส่เค้าเล็กน้อย
ก่อนจะหันไปหาโจอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างกว้าง
เมื่อเห็นว่ามีหญิงสาวคุ้นตาเดินออกมาจากข้างหลังโจ
“ว่าไงเรา.. สบายดีนะ?”น้ำเสียงหวานเอ่ยถามพัด
พัดเลยยิ้มแล้ววิ่งเข้าไปหาแล้วกอดเธออย่างแน่น
“พี่ตาลลลล... คิดถึงจังเลยค่ะ พัดนึกว่าพี่ตาลจะไม่กลับมาแล้วซะอีก...”
“ต้องกลับสิ ไม่กลับไม่ได้หรอก คนแถวเนี้ย ไว้ใจไม่ได้ ชอบไปหาเศษหาเลยอยู่เรื่อย..”
ตาลปล่อยพัดก่อนจะหันไปทำตาขวางใส่โจ เค้าเลยทำหน้าเศร้าใส่..
“อะไรกันคุณ.. ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยเนี่ย จิกกัดกันตลอดเวลา..”โจบ่น
ก่อนจะโดนตาลตี เค้าเลยขำก่อนจะจับมือเธอไว้..
“หวัดดีน้องบอย.. ไม่เจอกันนานเลยนะ”ตาลหันมาทักบอยที่ยืนมองอยู่เงียบๆ
เค้าเลยยิ้มแล้วพยักหน้า
“ไม่เจอกันนาน พี่ตาลสวยขึ้นเยอะเลยนะ...”บอยเดินเข้ามากอดตาลเบาๆแล้วพูด
“บ้า.. น้องบอยก็.. พูดแบบนี้พี่ก็เขินแย่เลยสิ...”
“โอ๊ย เยอะ.. เยอะตลอด...”โจพูดขัดตาลขึ้นมาทันที เธอเลยหันไปฟาดเค้าอย่างแรง
จนเค้าร้องออกมา แต่ก็เรียกเสียงหัวเราะของพัดกับบอยได้ไม่น้อย...
“เอาล่ะๆ.. อย่าเพิ่งตีกันเลยนะ พัดหิวข้าวแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ..”พัดห้ามทัพ
ทั้งคู่เลยเลิกตีกันก่อนที่ตาลจะหันมาพยักหน้าให้พัด เพราะเธอก็หิวเหมือนกัน
“ไหนเมื่อกี้คุณบอกว่าไม่หิวไง..โอ๊ย!”บอยถามพัดก่อนจะร้องออกมาเมื่อโดนพัดหยิก...
“ผมเจ็บนะพัด...”บอยบ่นออกมาเบาๆ เธอเลยค้อนใส่เค้า
ก่อนจะจูงมือตาลเดินออกจากห้องทำงานไปทันที บอยเลยเอามือเกาหัวตัวเองอย่างงง
“อะไรเนี่ย.. ขนาดยังไม่ได้คิดอะไรเกินเลย ยังโดนไอ้พัดคุมขนาดนี้เลยหรอน้องพี่...”โจแซว
บอยเลยทำหน้าเซงใส่ โจเลยขำก่อนจะเข้าไปกอดคอน้องชาย
แล้วพากันเดินตามหิงสาวทั้งสองออกไป...
**************************
ทั้งสี่คนนั่งทานข้าวกลางวันกันอย่างง่ายๆที่โรงอาหาร..
ซึ่งการที่มีระดับผู้บริหารอย่างบอยลงมานั่งทานด้วย
ทำให้เค้ากลายเป็นจุดสนใจของพนักงานพอสมควร... เพราะไม่มีผู้บริหารคนไหนเคยทำมาก่อน
แต่เค้าก็ไม่ได้สนใจ เพราะเค้าเป็นคนไม่ถือตัวอยู่แล้ว.. และเค้าก็ไม่คิดว่ามันจะแปลกอะไร
ในเมื่อมันเป็นบริษัทที่สักวันนึงเค้าจะต้องเข้ามาดูแลอย่างเต็มตัว
เค้าก็ควรที่จะคลุกคลีกับมันไม่ว่าจะเป็นส่วนไหนๆก็ตาม..
“ไอ้พัดเนี่ยแหละที่ทำให้พี่กับตาลรู้จักกัน..”โจพูดขณะที่ทานอาหาร ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย
เมื่อนึกถึงช่วงเวลาเก่าๆเหตุการณ์เก่าๆที่ทำให้เค้ากับภรรยาได้รู้จักกัน
“เมื่อก่อนพี่กับพัดไม่ค่อยถูกกันน่ะ.. เวลาเจอหน้ากันทีไรเป็นได้ทะเลาะกันทุกที..”
ตาลเล่าให้บอยฟังก่อนจะหันไปโอบไหล่พัดที่นั่งอยู่ข้างๆ พัดเลยยิ้ม..
“ถึงพี่กับพัดจะเรียนกันคนละคณะ แต่พี่กับพัดก็เป็นนักกิจกรรมด้วยกันทั้งคู่..
เลยต้องเจอกันบ่อย แต่เหมือนว่าตอนยัยพัดเข้ามหาลัยมาใหม่ๆ ใครๆก็เค้าโอ๋กัน
ทำอะไรก็ถูกไปหมด เพราะเป็นน้องใหม่ แถมยังหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม..”
“เลยโดนรุ่นพี่จอมวายร้ายทั้งหลายรังแก...”โจพูดแทรกตาลขึ้นมาทันที
โดยที่ตาลยังพูดไม่จบ ก่อนที่เค้าจะโดนตาลปากระดาษทิชชู่ใส่..
“เดี๋ยวจะโดนนะไอ้ดำ!”ตาลขู่โจ โจเลยแยกเขี้ยวใส่ แต่ก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรตาล
พัดเลยหัวเราะ เพราะเธอคิดถึงความเป็นโจและตาล ถึงแม้จะกัดกันแรงๆแต่ก็รักกัน...
“เวลาพี่มีเรื่องกับพัดทีไร โจมันก็จะเข้ามาห้ามทัพทุกที
ถึงแม้ว่าโจจะไม่ได้เป็นเด็กกิจกรรมเหมือนพี่ แต่พี่ก็เจอหน้า ทะเลาะกันทุกวัน
เพราะโจมันตามมาคุมน้องรหัสมัน.. จริงๆแล้วต้องเรียกว่าประคบประหงมมากกว่า...
ดูดิ มันน่าหมันไส้ใช่ปะล่ะบอย?”
“ก็น้องมันยังเด็กอยู่.. บอบบางอ่อนแอ.. ก็ต้องดูแลปกป้องดิ...”โจเถียงตาลข้างๆคูๆ
“แต่พอได้มาคบกับพี่ตาลแล้ว.. พี่โจก็ไม่เห็นจะสนใจใยดีพัดเลย ไม่ขอบคุณพัดสักคำ
ที่ทำให้พี่ทั้งสองคนรู้จักกัน..”พัดพูดขึ้นมาบ้างก่อนจะหันไปค้อนใส่โจ..
“แกมันก็แค่น้องนอกไส้..”โจว่าพัดก่อนจะหลบเมื่อพัดเอื้อมมือมาจะตีเค้า..
ซึ่งมันก็เรียกรอยยิ้มให้บอยได้
“แต่ก็แปลก.. โจก็รู้จักพัดมาตั้งนาน พี่ก็รู้จักพัดมานานแล้ว
จะว่าไปแล้วมันก็ไม่ได้เป็นความสัมพันธ์ที่ห่างกันอะไรมากมาย แถมน้องพิมน้องของยัยพัด
ยังเป็นรุ่นน้องของบอย.. ทำไมบอยกับพัดถึงไม่เคยรู้จักกันนะ..”ตาลพูดขึ้นมาอย่างสงสัย..
ซึ่งมันก็ทำให้ทุกคนคิดตาม...
“มันอาจจะเป็นช่วงเวลานึงของชีวิตก็ได้ครับ..”บอยพูดขึ้นมาเบาๆแล้วมองพัด..
ซึ่งพัดเองก็มองหน้าเค้าอยู่เหมือนกัน ทำให้เธอรีบหันหนีไปทางอื่นอย่างเร็ว
บอยเลยสายหน้าเบาๆแล้วยิ้ม ก่อนจะหันกลับมามองตาล..
เค้าเองก็สงสัยเหมือนกัน ว่าทำไมเค้าถึงเพิ่งจะมารู้จักพัดได้..
ทั้งๆที่คนรอบตัวของเค้ารู้จักพัดกันหมด แล้วก็สามารถเชื่อมโยงกันได้ทั้งหมดด้วย
แต่เค้ากับพัดกลับไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้ากันเลยสักครั้ง...
แต่ถ้าจะให้คิดดีๆ มันอาจจะเป็นพรหมลิขิตก็ได้ ที่ทำให้เค้าเพิ่งมาเจอพัด..
เพราะถ้าเค้ารู้จักเธอตั้งแต่แรก บางทีเค้าและเธออาจจะเป็นได้แค่เพื่อนกัน
เค้าอาจจะไม่รู้สึกดีๆเวลาที่ได้มองเธอแบบตอนนี้ก็เป็นได้...